De straatartsen en straatverpleegkundigen hebben elke dinsdag een inloopspreekuur in een ruimte bij de maatschappelijk opvang in Roermond. De 45-jarige Mo komt hiernaartoe. Hij hoest veel en voelt zich helemaal niet lekker. Straatarts Geraldine vertrouwt het niet en laat zijn bloed prikken. Inderdaad, Mo heeft longontsteking. Hij krijgt een antibioticakuur voorgeschreven in de hoop dat hij snel herstelt.
Mo valt onder de zogenoemde ‘acute opvang’. Dat betekent dat hij een slaapplek heeft op de slaapzaal bij Moveoo, de maatschappelijk opvang. En uit het gesprek met straatverpleegkundige Dieuwertje blijkt dat Mo met zijn gehoest de mensen op de slaapzaal wakker houdt. “Tja wat is er dan eenvoudiger om wat hoestsiroop te nemen. Die koop ik voor hem.
Ik zie dat zijn kleren wel heel erg sjofel zijn en ik geef hem wat spullen uit mijn kledingvoorraad. En ik kan hem enorm helpen met een telefoon waarmee hij zijn bankzaken kan regelen.”, vertelt Dieuwertje. De telefoon maakt Mo niet alleen bereikbaar; hij geeft hem toegang tot de digitale wereld waarin vrijwel alle belangrijke zaken tegenwoordig geregeld moeten worden. Van bankieren en zorg tot contact met hulpverleners: digitaal je kunnen redden is tegenwoordig een voorwaarde om mee te kunnen doen in de samenleving.
Ze is heel creatief in het vinden van dit soort spullen, want deze telefoon heeft ze via-via van iemand gekregen En Mo is hierdoor weer een stukje zelfstandiger in zijn weg naar een meer gestructureerd en beter leven. Voor Dieuwertje is zijn blijdschap met kleine dingen een extra motivatie om dit werk te doen.