Onlangs werd er een jonge man ‘gespot’ door straatverpleegkundige Dieuwertje tijdens haar ronde door de stad. Hij zat daar in een tunnel op de grond. Hij oogde verwaarloosd en verward. Ze probeerde hem aan te spreken maar het bleek lastig om contact met hem te krijgen wegens zijn beperkte spraak. Het was duidelijk dat het niet goed met hem ging. Dieuwertje kreeg hem zover om mee te komen naar het straatzorg spreekuur in de praktijk waar hij gezien werd door straatarts Naget.
Door de lege medicatiepotjes die Richard liet zien konden Naget en Dieuwertje zijn identiteit achterhalen. Het bleek om epilepsie medicatie te gaan. Via de apotheek die deze verstrekt had kwamen ze achter het grotere verhaal. Naget vertelt dat Richard al een week bleek rond te zwerven in Roermond. “We kwamen erachter dat hij niet dakloos was, maar in een beschermde woonvorm ergens anders in het land woonde. Nadat hij met de trein in Roermond terecht was gekomen wist hij niet meer hoe terug te gaan. Door zijn verstandelijke beperking en zeer basale spraak kon hij dit niet goed kenbaar maken en om hulp vragen. Zijn verwarde voorkomen en verwaarloosde uiterlijk zorgde ervoor dat mensen die hij probeerde te benaderen dachten dat het om iemand ging met een drugsprobleem.”
Toen de vraag kwam waarom hij niet als vermist was opgegeven door zijn familie bleek dat dit kwam uit schaamte. Hij was al vaker even verdwenen en daardoor een tijd onbereikbaar geweest. De familie vond het lastig daarom opnieuw aandacht te vragen voor zijn vermissing.
Uiteindelijk ging alles snel, na contact met de zorginstelling van de beschermde woonvorm werd er vervoer geregeld en werd Richard diezelfde dag nog opgehaald.
Door oog te hebben voor de ander en niet te oordelen was er binnen no time een oplossing voor deze kwetsbare jongen in een medisch gevaarlijke situatie. Zo maken de straatverpleegkundigen het verschil.